BAŞ YAZI

Şerife HATUN /Şerife Barçın ÖZAYDIN; Zonguldak’da doğdu. Bursa’da yaşıyor. Kendisi Edebiyat öğretmeni olup, DİKSİYON dersleri veriyor./

Ulu Camide bir ezan vakti,
Abdest taburesinde yaşlı bir adam:
Çeşmesinden avuçlarına damlayansa zaman,
Kapısından girince içeri,
Nur ile yıkanıyor, sanki geçen her an.

Bu da belə bir tale işiydi, bir tovuzlunun kitabı başqa bir tovuzluya Moskvanın qarlı, şaxtalı günündə bir qazaxlı xanım tərəfindən verilməliydi. Yox, bu bir təsadüf deyildi! Nə kitabımın təqdimatı, nə qatılacağım konfrans! Görünür, bütün bu qurğuları quran, mənim şairə Afaq Şıxlı ilə yaxından tanış olmam və onun şair Elman Tovuzun kitabını mənə çatdırması üçün qurmuşdu.
Elman Tovuz imzası ilə internet saytlarından tanışdım, arabir internet məktublaşmalarımız da olmuşdu. Və bu məktublar vasitəsiylə ağrılı-acılı taleyindən də xəbər tutmuşdum. İndi budur, onun kitabını varaqlayıram… Dünya nə qədər böyük və həm də nə qədər kiçik! Taleyə nə var, kimləri, nələri harda istəyirsə orada da görüşdürə bilir.

prof.dr. Nizami CƏFƏROV
Əzizim Vaqif! Mən sənin səmimi şair (və insan) olduğunu həmişə bilmişəm, ancaq hamıya ünvanladığın son kitabındakı (“Hamı”dakı) qədər nəinki səni, Azərbaycan poeziyasında hələ heç kəsi belə səmimi görməmişəm. Hətta mənim (və sonra sənin) klassik həmyerlin (və adaşın) Molla Pənah Vaqif də heç də həmişə bu qədər səmimi olmamışdı:

Hər naza umsunan it oğrusudu!
Nazından usanan itoğlusudu!
Elə bil ərköyün toy toğlusudu
Sabahdan hərlənir naz aramızda.

Zirəddin QAFARLI

TÖKÜLƏN DOLMURSA…

Bu dünya dediyin bilirsən özün,
Cavabsız sualdır, sualsız cavab.
Üstündə gəzdiyin bu yer üzünün
Bir ucu günahdır, bir ucu savab.

Mən sənin qədrini bəlkə bilmədim,
İndi bu həsrəti daşıyım necə?!.
Bircə yol zülmünü çəkə bilmədim,
İndi xoş günləri yaşayım necə?

Ara məsafə uzun və maraqlı olanda…

Bəlkə də kimsə mənimlə mübahisə edəcək, fikirlərmi doğru saymayacaq və yaxud da bu fikirlərdə bir pafos axtaracaq. Deyə bilmərəm, ancaq hər nə olur olsun, mən bütün hallarda öz fikrimdə qalıram və inanıram ki, hər bir söz adamı qələminin gücündən asılı olmayaraq, özü özünü yazır, öz iç dünyasının şəklini çəkir. İndi buna kim nə qədər müvəffəq olursa, bu artıq onun istedadının, qələminin qüdrətindən, gücündən asılı olan bir məsələdir. Bir az loru desəm, naşı bənna da divar hörür, əl qabiliyyəti dillər əzbəri olan da. Əslində ikisi də bənnadı.

Soylu Atalı

Folklor xalqın milli-mənəvi varlığını ifadə eləyən əsas keyfiyyətlərdən biridir. Bizim üçün bunun da mərkəzində aşıq sənəti durur. Dastanlarımıza yaxşı baxın, – qəhrəmanlarımızın hamısının sinəsində saz var. Dastanlarımızın döyüş qəhrəmanları meydana təkcə qılıncla deyil, sazla giriblər. Baxmayaraq ki, döyüşlərdə qan var, ölüm var, məğlubiyyət, qalibiyyət var – sonucda işığa çıxma var, çünki saz var, söz var. Saz – qalibiyyətin ali ruhu kimi çıxış edib. Saz mərdliyin harayını çəkib, namərdliyin üzərinə yeriməyə haylayıb – Koroğluda olduğu kimi. Bizim ulularımız sazla qalib gəliblər. Mərdlik və saz – igidin birüzlülüyüdür. Sinəsində saz olan – Həmzəliyə aldanar, ancaq Həmzəliyə enməz.