Mətləb AĞAdan iki şeir
***
Çıx get, qapı açıqdı,
nəysən, gözümlə gördüm;
ürəyində nə vardı,
indi üzündə gördüm…
ABAY (10.08.1845 – 05.07.1904)
TÜRKÇE:
“Yaşımda bilim var” diye dikkat etmedim
“Yaşımda bilim var” diye dikkat etmedim,
Faydasını göre göre denemedim.
Yetiştikten sonra düşmedi avucuma,
Ellerimi vaktinden geç uzattım, kitaba.
Bu mahrum kalışımın sorumlusu kim,
Ellerimi tam açsam, gelişir miydim?
FEYZİYYƏ
DEYİN
ona deyin bu köynəyin qolları…
arzuların arxasınca su atırdım,
onda islandı…
deyin onu yol gözləyir, ləngiməsin,
deyin onu evi gözləyir –
qapısı, pəncərəsi,
bacası olanlara güvənməsin…
Kölgəm
Anam mənlə qoşa doğdu
lap yaranışdan kölgəmi.
Böyütdüm boy həvəsilə,
aşırtdım başdan kölgəmi…
“Vağzaldakı qarı”
Təranə VAHİD,
Əkbər QOŞALI
(T.V.:) O, hər gün evdən çıxıb vağzala gedirdi…
Bir-birilərini yaxından görməsələr, səslərini eşitməsələr də, onlar çoxdanın, lap çoxdanın tanışı idilər. Vağzalda aralarından dərin bir dəmir yolu xətti şütüyüb keçirdi.
Mövlanə Cəlaləddin Rumi bəşəriyyətin təfəkkür tərzini, düşüncə parametrlərini dəyişdirən beş böyük şəxsiyyət sırasındadır. Hazırda dünyada ən çox satılan kitablar məhz, bu böyük türk şairi və filosofunundur. Hətta İngiltərədə Şekspirdən də çox mütaliə olunan Mövlanə Cəlaləddin Rumidir.
ƏLİRZA HƏSRƏT
QAPIMI DÖYMƏMİŞ AÇAN ADMLAR
Gözlərim diksindi yağış səsinə,
Yağış da kəsmir ki,gözüm isinə.
Sığınar ruhumun can qəfəsinə.
Qapımı döyməmiş açan adamlar.
Sabir RÜSTƏMXANLI
Söz – silah, iş, sevgi və çörəkdir!
Buna görə Sözə borcluyam, onu qoruyuram, sevirəm və qısqanıram.
Sözün yolu – xalqın yoludur. Hər ikisi ürəyimi titrədir. Hər ikisi sirli və sehirlidir. Hər ikisinin kökü, başlanğıcı Tanrıdan başqa kimsəyə bəlli deyil. Ağlım kəsəndən hər gün xəyalən bu yolu geriyə qayıdıram. Görürəm ki, hər sözdən xalqın uzaq keçmişinə, yaranmasına və təfəkkürünə, dünyanı qavrama tərzinə bir pəncərə açılır. Görürəm ki, tarixin hər səhifəsindən yeni-yeni sözlər cücərir, onu yaradanla birgə boy atıb yaşayır və yayılır.
Göy üzündə Ay işığı,
İşığında mələklər,
Yelpikləyir ulduzları
Qanadları yorulunca,
Süzür, üzür göy üzünü,
Lələyiylə, əliylə
Çimizdirir yer üzünü.
Elman TOVUZ
Bu yaxınlarda şair-rəssam Məmməd Dəmirçioğlunun “feysbuk səhifəsi”ndə bir şəkil gördüm. – Balaca İlqar Məmmədlinin şəkli… İki sayğın şairin: Məmməd İlqarla Məmməd Dəmirçioğlunun ortaq nəvəsi İlqarın!.. Ürəyimdən bir-iki bənd yazmaq keçdi. – Bu balaca şeiri balaca İlqar Məmmədə ad etdim: