Əfsanə BAYRAMQIZI
Kölgənin səyahəti
Uzaqdan, lap uzaqdan boynu bükük bir yarıdağılmış minarə boylanır… boylandığı səmtdə sanki itirdiyi doğma birisini axtarır. Onun yanından üzü doğuya sıx ortaölçülü daşlarla döşənmiş dar küçə… sanki sonsuzluğa baş alıb gedir… Küçə boyu uzanan, damları qırmızı kirəmitli evlərin indi sadəcə çox az hissəsinin kirəmiti yerində qalıb. Sıx biçimdə nizamla döşənmiş kirəmitlərin bəziləri ya dağılıb, ya da qar-yağış rəngini-rufunu aparıb.
Aliq NAĞIOĞLU
Satış şöbəsinin rəisi Sədi müəllim iki gündü qara “dördgözü” möhkəm əzmişdi. Allah tərəfi, tabeliyində olan işçilər hərə imkanı daxilində pul qoyub bir növ borclarından çıxmışdılar. Amma toplanan məbləğ maşının təmirinə kifayət etmirdi, hələ baş idarədən iki qonağı da vardı, odur ki, işdə qaşqabağı yer süpürür, şikayətə gələnləri də kobud qarşılayır, sancırdı.
Xanverdi Turaboğlu
Elçin İsgəndərzadənin şeirlərində inikasını tapan lirik qəhrəmanı daxili tənhalığında yaşayaraq bəzən ona əzab verən hiss, düşüncələri içərisində vurnuxur. Kədər, qəm, dərdin çoxluğu və ya ağırlığı qəhrəmanın “iç” aləmi, dünyasında artıq geniş və böyük dövrə vuraraq daxili çalxalanma və ya daxili təlatüm dənizi yaratmışdır. O halda qəhrəmanın “soluxmuş bənizində” dərd bəzi məqamlarda sahilə çırpılmış bir balıq kimi çabalamaqdadır:
Bu şəhər yamanca sənsizləyib, Givi!
GİVİ! Yamanca qəribsəyib dostların səndən yana…
Hər kəsin dilində-ağzındasan. Elə hey dilimiz çaşır, bir-birmizi çağıranda sənin adın gəlir dilimizə. Yerin görünür hər addımda, vallahi. Ay insafsız, bircə dəfə Bakıya gəldin, onda da mən Şəkidəydim. Elə bil acıq verirsən adama, dostluğunu da qram- qram daddırırsan yaxınlarına, əzizlərinə. Givi, bircə dəfə dərdləşmək imkanı düşəndə o fürsəti də elə bil fələk əlimizdən alır…
Ədalət ƏSGƏROĞLU
***
Deyilənlər gerçəkdimi
Könül onu göyçək saysın?
Yazılara qələm çalan
Gülün vursun, çiçək saysın…
BizimYAZI.com Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin giziri Zaur SAHİLin yeni şeirlərini təqdim edir:
***
Ruhumuz Tanrıdan alıb gücünü,
Torpağın canından qoparır bizi.
Ölüm canımıza salıb özünü,
Təzədən torpağa aparır bizi…
Esmira RƏHİMLİ
/1966-cı ildə Bakı şəhərində doğulub. 1983-86-cı illərdə Ə.Əzimzadə adına Azərbaycan Dövlət Rəssamlıq Məktəbində təhsil alıb. 1989-1995-ci illərdə Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin rəssamlıq fakültəsində təhsilini davam etdirib. 1998-ci ildən Azərbaycan Rəssamlar İttifaqının üzvüdür./
AKİF SƏMƏD
ŞUŞAYA GEDƏ BİLMİRƏM…
Bu halal yolnan, yoldaşnan
Şuşaya gedə bilmirəm.
Bir belə qohum-qardaşnan
Şuşaya gedə bilmirəm.
Voyçek Kuçok (Polşa)
MARİYA
Mariya qatarın boş kupelərindən birində başmaqlarını soyunaraq ayaqlarını qarşıdakı oturacağa qoymuşdu. Yarıaçıq pəncərədən güclü külək birbaşa onun başına vururdu. Çarxların tıqqıltısı, səslərin ahəngi onu sevindirirdi. Mariya gülümsəyirdi. Küləyin onun yaylığını başından açmasına, saçlarını daramasına icazə verirdi. Qara şalvarın altından çıxan incə ayaqlarına baxaraq sevinclə başını yırğalarkən üzünə təbəssüm qonurdu.