Cavid ŞÜKÜROV
Daha sevmirəm Səni. Dünən it kimi içib bütün şəkillərini yandırdım, ən sevdiyin ətri divara vurub çiliklədim, qəbul etmədiyin doğum günü hədiyyəsini də qırıb atdım. Səni xatırladan hər şeydən vaz keçdim… Daha sevmirəm Səni…
ETİBAR ETİBARLI
“Sözünü o kəslərə de ki, səni eşitmirlər.”
Başlıq sizə qəribə gəlməsin. Axı, söz də canlıdır. Onu da yerində işlətməyəndə inciyir, küsür, “fəryad” qoparır. Biz o səsi eşidirikmi? Təəssüf ki, həmişə yox. Belə məqamlarda mərhum şairimiz QABİLin məşhur şerindəki bir misaranı xatırlayıram: “Müsibət oluruq biz səhv düşəndə yerimiz”. Bəli, söz də yerinə düşməyəndə müsibətə dönür, sanki havadan asılı qalır…
/Etibar Salmanov – 07.06.1992-ci ildə Daşkəsəndə doğulub. Daşkəsəndəki Anar Mürsəlov adına orta məktəbin məzunudur./
…Birisi bir sual vermiş:
“Hardan başlanır Vətən?”
Cavab tapmıram, nədən?
Baş açmıram səhərdən…
Baş açmıram sərhəddən.
ŞƏFƏQ AZƏR
***
…İnsan oğlu sussuz, odsuz qalamaz,
Havasız, torpaqsız dada çatamaz;
Nə duasız, nə inamsız yaşamaz,
Şükür deyib qarşılayın Novruzu.
O gün görüşəcəkdik… Vədələşmişdik ki, həmin gün redaksiyada görüşək. Əslində, “görüşdük”… Həmişəki kimi, heç birimiz vədimizə xilaf çıxmadıq. Lakin redaksiyada yox, Əmircan qəbiristanlığında…
Vasif ZÖHRABOĞLU (Mustafayev) 1986-cı il aprel ayının 19-da Şəkidə doğulub. 1993-2004-cü illərdə Şəki şəhər Nur Paşa Hümmətov adına orta məktəbdə təhsil alıb. 2004-2005-ci ildə hərbi xidmətdə olub. Şeirləri “Zərif beytlərimiz” almanaxında, “Türk dünyası şairlər antologiysı”nda, “Söz odası” qəzetində, müxtəlif ədəbiyyat portallarında dərc olunub.
Aliq Nağıoğlu
Rayon mərkəzindən iyirmi kilometr uzaqda yerləşən kəndimizə saat ikidən sonra mikroavtobuslar işləmir. Bu yolun üstündə on beş minlik əhali yaşayan daha beş kənd var. Bu sırada dənizlə həmsərhəd olan mənim kəndim sonuncu məntəqədir. Mikroavtobuslar xəttə çıxandan xalturaçıların mısmırığı yer süpürsə də, tez-tez aralarında atmacalar yaşansa da şükürlər olsun böyük qeylü-qala keçmədi. İndiki zamanda əvvəli xırda dava-dalaşla başlanan ölümlər yaman çoxalıb.
VALLAH
O, mənə atmışdı qar topasını,
Mən atdım, dəymədi qar qıza, vallah.
Əlimin içində qar od kimiydi,
Hələ görməmişdim qar qıza, vallah.
Namiq Hacıheydərli
Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Muğan Bölməsinin başqanı
20-ci yüzilin 80-ci illərində köyümüzdə – Muğan torpağında, Salyanın Varlı kəndində “Novruz” necə qarşılanırdı və necə keçirilirdi? Bunları yazmaqda fayda görürəm. Nədəni bu ki, artıq bu adətlərin bəziləri unudulub və unudulmaqda davam edir və əminəm bunları yazmasam kimsə yazmayacaq. Həm də uşaqlıq illərim ötən əsrin 80-ci illərinə düşüb deyə bu dövrdə “Novruz”un qarşılanma sürəcinin davamlı olaraq “fəal iştirakçısı” olmuşam.