YAZILAR

Faiq HÜSEYNBƏYLİ

MÜBARƏK

Mizrabını sinəm üstə oynadan
bir eşq ilən durulmağım mübarək..!
Sim üstündə ocaq çatıb ruhuma,
pərdə-pərdə kül olmağım mübarək..!

Bir ilahi eşqə varıb ürəkdən,
gözəlliyi görk elədim mələkdən…
Sevə-sevə öc almışam fələkdən,
çiliklənib qırılmağım mübarək..!

Tural İRFAN

QULAQ (hekayə)

Gedirdi və gedə-gedə fkirləşirdi. Fikirləşdikcə şirin-acı düşüncələrin xoşluğu canına yayılırdı. “Atam qocalır, anam xəstədir. Rusiyada çox veyilləndim. Otuz beş yaşa çatıram. Ailə qurmaq vacibdir… İndi də ki, müharibə. Deyəsən bu xəmir çox su aparacaq. Allah bilər… Hələ ki, vuruşuruq. İki ilə yaxındır başlamışıq türkləri hürkütməyə. Buradan yeddi kəndi aldıq. Alacağıq Dağlıq Qarabağı da. Rusiya lap Pyotrun dövründən bizim arxamızda durur. Fransada, Amerikada, lap bu İranın özündə, hər yerdə bizi müdafiə edənlər çoxdur. Çox yerdən kömək edirlər bizə. Sağ olsun dünyaya səpələnmiş qardaşlarımız, ziyalılarımız, varlılarımız. Xaricdəki lobbilərimiz çoxlu dost qazanıblar, tərəfdar toplayıblar. Aləmi inandıra bliblər ki, Dağlıq Qarabağ qədim erməni torpağıdır, Zori Balayan demişkən,

Vaqif ASLAN
AYB Şəki bölməsinin başçısı, APDU-nun Şəki filialının baş müəllimi

“Dünyaya gəlmişəm Yuxarıbaşda,
Odu ürəkdədir, buxarı başda…”
(B. Vahabzadə)

Azərbaycan mühitində XX yüzilin II yarısı – XXI yüzilin I onilliyinin şeir və şair mifindən danışarkən ilk növbədə Bəxtiyar Vahabzadə yada düşür. “Ürəyində Yuxarıbaşın odu”, “başında isə Yuxarıbaşın buxarı” ilə görünən, fikirləri ilə başında dumanlar oynaşan dağlara bənzər Bəxtiyar Mahmud oğlu Vahabzadə 1925-ci il, avqust ayının 16-da Şəkidə doğulub.

Dr. Xanverdi TURABOĞLU

AYB-nin üzvü, AMEA Nizami ad. Ədəbiyyat İnstitutunun böyük elmi işçisi

Romana, povestə nisbətən hekayə janrı çevikliyi, operativliyi ilə yadda qalır. Məlumdur ki, hekayə kiçik həcmli epik janr olduğundan burada əksini tapan fakt, hadisə, gerçəklik qısa, yığcam formada oxucuya çatdırılmalı, ayrıca alınmış, seçilmiş və izlənilən əhvalat, hadisə, vəziyyət konkret insan taleyi fonunda gerçəklənərək cəmiyyətin, mühitin cəm halında bütövləşmiş simvolik obrazını yarada bilir. Mirzə Cəlilin, Ə.Haqverdiyevin hekayələrini xatırlamaqla fikrimizə söykənəcək ən parlaq örnək sayıla bilər. Düşünmək olar ki, ədəbiyyatımız, nəşrimiz, xüsusən onun çevik qanadını təmsil edən hekayə janrı ənənəni davam etdirməklə bu cəhətdən yeni inkişaf mərhələsinə daxil olaraq bir sıra ümidverici cəhətlərlə xarakterizə oluna bilər.