İşıqlı ATALI
Dil – ruhaniliyin ifadəsidir, bu səbəbdən də o, zamandan, gerçəklikdən, quruluşdan üstündür. Əgər dil ictimai hadisə olsaydı, çoxsaylı quruluşlarla birgə dilimiz də ölüb gedərdi.
Hər bir xalq öz adıyla bağlı olan dilin yaradıcısı, yaşadıcısı, qoruyucusudur.
***
Sovet dönəmində yazarların dillə bağlı məsuliyyəti indikindən çox idi. Məncə, sovet dönəmi ədəbiyyatımız üçün poeziyada Səməd Vurğunun, nəsrdə isə Mövlud Süleymanlının dili örnək sayıla bilər.
Elməddin NİCAT
QAYIT GƏL
Sən gedəndən məni təkcə görüb qəm,
Qapımızı döyür hicran, qayıt gəl.
Mən çıxsam da yaddaşından, yadından,
Sən çıxmazsan heç bir zaman, qayıt gəl.
Sən gedəli bağrım başı göynədi,
Yandı mən tək torpaq nədi, göy nədi…
O inciklik keçib daha köhnədi,
Kimdir səndən giley uman, qayıt gəl.
ATAMIN GÖZ YAŞLARI…
Mənim təsəvvürümdə atalar müqəddəs varlıqdır. Hətta elə bir varlıq ki, ataları yerdəki Allah da adlandırmaq olar. Mənə görə atalar çox qürurlu olur, onlar ağlamır, hər şeyə soyuqqanlı yanaşırlar. Ata göz yaşı görmək yuxu kimi gəlirdi mənə. Fəqət, sən demə, atalar da ağlayırmış…
***
Mənim atam çox qapalı və qaraqabaq adamdı. Onu heç vaxt (Öncələr içkili olan vaxtlarını çıxmaq şərtiylə) kiminləsə danışan, gülən, dərdini bölüşən, ağlayan görməmişdim. Bu adam ancaq özüylədir, özünü başqasına açmır. Fəqət, atamın ürəkdən danışıb, gülən vaxtını ilk nəvəsi, qardaşımın oğlu Nihadla görmək olar ki, böyüklərdən fərqli olaraq, bu uşaqla daha sərbəst və səmimi olur.
Salam. Təbrizə həsr etdiyim şeirləri Sizə göndərirəm. Məsləhət görsəniz yayınlayarsız. İrəlicədən təşəkkür edirəm.
Zərəngiz QAYALI
Gəzib gördüyüm yerlər…
Mən Təbrizi xəyallarımda yaşatdım, sevdim, əzizlədim. “Dumanlı Təbriz”, “Qorxulu Tehran” romanlarını oxuduqdan sonra İrana qarşı gizli bir vahimə, qaranlıq, üşütməli, müəmmalı bir hiss duysam da, məndə sövqi-təbii olaraq həm də doğmalıq hissi olmuşdu bu şəhərə ürəyimdə. Şəhriyara, Səhəndə sonsuz ehtiramım, şairlərin ilham mənbəyi olan Təbrizin gözəlliyinə marağım məni qəlbən ora çəkmişdir.
TƏCNİS
Sultan Orucoğluna
Dağlar yorğanını çəkər üstünə
Buludlar qar üstə qar qalar indi.
Sinəm od tutanda get bir az gətir
Baxma ki yay gəlib, qar qalar indi.
ÇATDIRIM
Çalışdım, mənalı yaşayım allah,
Aman ver, yüzümü başa çatdırım.
Yazmalı dərdlərim qurtarmaz vallah,
Qoyma, sən, gözumü yaşa çatdırım.
Nigar Duyğu
İstanbul
Mələklərin ən gözəlinə bənzəyir İstanbul –
İblisə…
Mələk çirkab içindədir sanki..
Çirkli üzlü mələklərin şəhəri oldu İstanbul!
Mələklərin qanadları cırıq, qarsılmış, əzilmiş yaralanmış
yalanlarla dolu.
Hər şeydən xəbərsiz oldu İstanbul
soğanla balı bir yerde qaynadan şəhərim…
Köpük kölgəsi
1.Nur damlası
Yağış yığışandan az sonra göy üzü açılır, yarpaqları yuyulmuş ağacların ucları payız günəşinin şəfəqlərinə bürünməyə başlayır. Qəsəbə kənarında, üstüörtülü avtobus dayanacağının qarşısındakı qoca küknarın dayanacağın az qala damına qədər uzanan köndələn budağından damcılar süzülür, səki qırağındakı gölməçəyə dəyib, yuxarı sıçrayır, sonradan yenə aşağı enir, üzərində şüalar oynayan gölməçənin sularına qarışır. Bir müddət sonra yuxarıdan suya düşən damla səsləri arasındakı pauza böyüyür, daha sonra bu səslər tamam itir. Yel əsməyə başlayır, səhər yağmuru altında bol-bol çimib təmizlənən ağacın iynə yarpaqarından, budaqlarından, gövdəsindən axışan damcılar yenə üzüaşağı sürüşüb, onu tərk edir.
Oljas SÜLEYMENOV
QIRMIZI, YAŞIL
İnanmıram qış ola,
Uşaqlıq illərində
Hmişəlik yaydır!
Yay!
Hətta yaydandır oktyabr –
Uşaqlıq illərində.
Vasif SÜLEYMAN
Xan qızı eyni zamanda «Natamam» təxəllüsü ilə qəzəllər yazarmış
Bu günlərdə «Şur» nəşriyyatında Cəmil Tağıyevin işıq üzü görən yeni kitabı belə adlanır. Kitabda XIX yüzil Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi Xurşidbanu Natəvanın həyat və yaradıcılığına bir daha nəzər salınır.