YAZILAR

Zirəddin QAFARLI

TÖKÜLƏN DOLMURSA…

Bu dünya dediyin bilirsən özün,
Cavabsız sualdır, sualsız cavab.
Üstündə gəzdiyin bu yer üzünün
Bir ucu günahdır, bir ucu savab.

Mən sənin qədrini bəlkə bilmədim,
İndi bu həsrəti daşıyım necə?!.
Bircə yol zülmünü çəkə bilmədim,
İndi xoş günləri yaşayım necə?

Ara məsafə uzun və maraqlı olanda…

Bəlkə də kimsə mənimlə mübahisə edəcək, fikirlərmi doğru saymayacaq və yaxud da bu fikirlərdə bir pafos axtaracaq. Deyə bilmərəm, ancaq hər nə olur olsun, mən bütün hallarda öz fikrimdə qalıram və inanıram ki, hər bir söz adamı qələminin gücündən asılı olmayaraq, özü özünü yazır, öz iç dünyasının şəklini çəkir. İndi buna kim nə qədər müvəffəq olursa, bu artıq onun istedadının, qələminin qüdrətindən, gücündən asılı olan bir məsələdir. Bir az loru desəm, naşı bənna da divar hörür, əl qabiliyyəti dillər əzbəri olan da. Əslində ikisi də bənnadı.

Soylu Atalı

Folklor xalqın milli-mənəvi varlığını ifadə eləyən əsas keyfiyyətlərdən biridir. Bizim üçün bunun da mərkəzində aşıq sənəti durur. Dastanlarımıza yaxşı baxın, – qəhrəmanlarımızın hamısının sinəsində saz var. Dastanlarımızın döyüş qəhrəmanları meydana təkcə qılıncla deyil, sazla giriblər. Baxmayaraq ki, döyüşlərdə qan var, ölüm var, məğlubiyyət, qalibiyyət var – sonucda işığa çıxma var, çünki saz var, söz var. Saz – qalibiyyətin ali ruhu kimi çıxış edib. Saz mərdliyin harayını çəkib, namərdliyin üzərinə yeriməyə haylayıb – Koroğluda olduğu kimi. Bizim ulularımız sazla qalib gəliblər. Mərdlik və saz – igidin birüzlülüyüdür. Sinəsində saz olan – Həmzəliyə aldanar, ancaq Həmzəliyə enməz.

***
Tanımadığım rəssam,
Dün bir təsadüflə odana gəldim –
Bir irigöz gözəllə,
Qüsura baxma, özün yoxkən girdik odana.
Yo-yoox heç nə götürmədik –
Baxmaq və sadəcə baxmaqdı işimiz…