“Elm və təhsil”də nəfis şəkildə işıq üzü görən kitab(lar)ın (“THE SOUND OF BLOOD”, “NƏFƏSİMİN QATİLİ”) redaktoru prof.dr. Nizami Cəfərov, tərtibçisi (və ingiliscəyə çevirəni) İlahə Abdullayevadır.
Şairi bu ikili uğuruna görə qutlayır, onun şeirlərindən bir neçəsini “BizimYAZI” oxucusuna sunuruq:
Yusif GÜNAYDIN
Aktyorun duası
Çatdı bu əfsanə başa bu axşam
Sonuncu vurğunu vurub son sözə,
İşıqlı səhnədə əfsunlanmışam
Məchul qaranlıqla durub üz-üzə.
Tural ADIŞİRİN (ŞƏKİ; DGTYB üzvü)
Ədəbiyyatımızın hər bir inkişaf mərhələsi bizim üçün böyük maraq kəsb edir və sevə-sevə öyrənməyə borcluyuq. XX yüzildə isə ədəbiyyatımızın keçdiyi inkişaf yolu daha ziddiyyətli və maraqlıdır. Bu dönəmdə yazıb-yaradan hər bir sənətkarın yaradıcılıq yolu özəllikləri ilə seçilir. Bəllidir ki, bu yüzillik ədəbiyyatımıza Mirzə Cəlil, Sabir, Hüseyn Cavid, Səməd Vurğun, İlyas Əfəndiyev, İsmayıl Şıxlı, Bəxtiyar Vahabzadə, Məmməd Araz və.s görkəmli sənətkarlar bəxş edib. Bunların sırasında öz yaradıcılıq laboratoriyasının genişliyinə, milli və bəşəri idealına görə Bəxtiyar Vahabzadə özgü yer tutur.
Adil NƏHMƏT
***
Aydan arı idi gecə… bu gecə,
Qoynuna almışdı dəli küləyi.
Külək oynadırdı onu könlüylə,
Könlü oyadırdı yatmış fələyi…
SƏNƏ (2)…
Adım dilinə gəlsə,
Sözlərin aydın olsun.
Dərdim səndən doğulub,
izlərin aydın olsun.
“And olsun atlara”… Kitabın adı da onu dedi… – mən düşündüyümü…
dr.Könül AYDIN (Nəhmətova)
AMEA M.Füzuli adına Əlyazmalar İnstitutunun böyük elmi işçi,
DGTYB Gənəşinin (Məsləhət Şurasının) üzvü
Öykülər də adamlar kimidir; keçmişi bu günü, gələcəyi var. “And olsun atlara!” – əbədi bir and olsa da, həm də tarixi anddır. Tarixi və gələcəyi olanın bu günü olmadığını kim sübut edə bilər?!. – Səfurə Çərkəzqızının öykülərini birinci dəfə, hələ kitabın nəşrindən öncə, əlyazma halından oxuduğum zaman ilk düşündüyüm bu oldu…
Sezai Karakoç
Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine
Gelin gülle başlayalım atalara uyarak
Baharı koklayarak girelim kelimeler ülkesine
Bir anda yükselen bir bülbül sesi
-Erken erken karlar ortasında
Güneş dönmüş ışık saçan bir yumurta-
Bana geri getirir eski günleri
…Paslanmış demir bir kapı açılır
Küf tutmuş kilitler gıcırdarken
Ta karanlıklar içinde birden
Bir türkü gibi yükselirsin sen
Səfurə Çərkəzqızı
AND OLSUN ATLARA! (öykü)
Qarşımda nəhəng, qəribə bir qapı varıydı. O qədər hündürüydü ki, aşağıdan yuxarıya baxanda başım fırlandı, az qaldım arxaya yıxılam. Təkcə dəstəyi məndən iki dəfə uzun olardı. Bu, nə qapısıydı, mən hara gəlib çıxmışdım, burda nə işim vardı? Yaddaşımı ha qurdalasam da, cavab olacaq tək bir kəlmə ağlıma gəlmədi…
Könül AYDIN (NEHMƏTOVA)
– Heç bilmirəm neyləyim…
Başımı qaldırıb liftdəki ağsaçlı, ortaboylu adama baxdım. O da xırda, qıyıq gözlərini üzümə zilləmişdi. Yaşlı olduğu hiss olunsa da, üzündə bir dənə də qırış yoxdur. “Arsız adama oxşayır. İlişdim də…” – deyə düşünsəm də, dilim başqa söz dedi:
– Mənimləsiz?
Yusif Günyadın
Gecə lampası
Tükəndi qürubun səsi-sədası,
Yollardan hənirti çəkildi artıq.
Pəncərəm önündə küçə lampası
Gah yanır, gah sönür, tapmır rahatlıq…