Ruslan Dost Ali
Akşamdır… odada durup dolaştım,
sensizce, sessizce, kafam karışık.
Böyle ayrılığa, böyle gidişe,
ne sen alışıksın, ne ben alışık.
Elnur BAYRAM (KƏLBƏCƏR)
EYLƏ
bir üzü haqq dünyanın
yarı nahaq dünyanın
boynuna tax, dünyanın –
dərdini düyün eylə.
Fevralın 18-ində Azərbaycan Yazıçılar Birliyi (AYB) Qazax zona filialının təşkilatçılığı və Qazax rayon İcra Hakimiyyətinin dəstəyi ilə Xalq şairi Vaqif Səmədoğlunun anım törəni keçirildi. Qazax rayon Ədəbiyyat Müzeyinin iclas zalında baş tutan törənə ziyalılar, ədəbiyyat adamları, mədəniyyət işçiləri, KİV təmsilçiləri və sadə ədəbiyyatsevərlər qatılmışdı. Tədbir böyük şairimizin həyat və yaradıcılığından bəhs edən “Şairin ölümü, Ölümün şairi” adlı video çarxın nümayişi ilə başladı.
ADİL AYDIN NƏHMƏTLİ
Bakı şəhəri, 9-cu sinif şagirdi
GİLAS AĞACI
(yaxud
AĞACIMIN VƏ AĞLIMIN MEYVƏSİ…)
Onda mən hələ xeyli balaca idim. Balaca olsam da, deməsi yekə çıxmasın, üfüqüm geniş idi və bu üfüqügenişlik məni bütün uşaqlığım, kobudluğum, yonulmamışlığımla, incəliyim, yetişmə-məzliyimlə… fərqli qılırdı… Bax,o illərdə biz miyana bir həyətdə, miyana həyat yaşayırdıq.
Açı¬ğı, həyət-bacamız da o qədər geniş olmayıb… lakin həyətimizdə qonşulardan heç kimdə olmayan gilas ağacı var idi. Şəhər məhləsiydi, camaat meyvə-tərəvəzi bazar-dükandan alırdı. Biz isə təbii şəkildə bu ağacdan, üumən öz həyət-bacamızdan faydalanmağa çalışırdıq.
Hayal RZA
Çay bardağına
dikilmiş
yorğun bakışlarım…
Özgür degilim
inan
bana bir yudum
duman lazım şu an…
İntiqam YAŞAR
Sən darıxdığın qədər
Vaqif Səmədoğlunun xatirəsinə
Bir az daha ucaldın,
Yer üzündən Göy üzünə…
Kimlərin izinə düşmüşdün,
kim bilir kimlər düşəcək izinə.
Şəfa ÖMƏR
(Atamın ruhuna ithaf edirəm.)
Gecələr yuxum ərşə çəkiləndə, aranı dağa, dağı arana daşıyanda atam yadıma düşür. Böyüklərdən bu sözü eşidəndə soruşurdum ki, ”Aranı dağa necə daşıyırlar? “ Deyirdilər ki, böyüyəndə bilərsən! Mən kiçik yaşlarımda atamın sübhə qədər yatmadığını görürdüm. O gah ağ kağız üzərində nə isə cızma-qara edər, gah da büzüşüb yumağa dönər, nəyinsə xiffətini cəkərdi. Sonralar bildim ki, uzun, şaxtalı qış günlərində və yaxud bürkülü dəli yay aylarında, gecələr yuxusu ərşə çəkiləndə mənə və bəlkə də heç kimə bəlli olmayan fikirlərini dağıtmaq üçün şeirlər yazarmış.
Cavid QƏDİR (ŞÜKÜROV)
Əlli ilin gəlini evdə tək olanda oğlu-qızı arasında pay-püşt etmədiyi, tək-tük qalan ən sevdiyi cehizlik qablarını sildiyi sevgi ilə sən də beynindəki xatirələri siləsən… Bu yaşında yenidən doğulmuş kimi ilk ananı, sonra atanı sevəsən… İlk davan qardaşınla ola, ilk sirrini bacına verəsən. Təzədən başlayasan əlifbaya… Bir də görəsən ki, ən cavan, ən gözəl müəllimənə vurulmusan.
Gülnar SƏMA (QASIMLI)
Rəşad Məcidin “Çiyələk qadın”ı haqqında…
“Bilsəydim, əvvəldən heç başlamazdım, Öldüm yaza-yaza bu şeirləri”. Bəlkə də, çoxumuz bu misraların Rəşad Məcidin olduğuna inanmazdıq. Elə mən özüm də haqqında söhbət açacağım “Çiyələk qadını” oxuyana qədər belə bir məsumluğun fərqinə varmamışdım.
Elmin Nuri
Şair QABİLin oğlu İnkirlə Minkirə necə dərs keçdi?
Roman var ki, həmin romanın cümlələri hələ yer üzünə gəlməyib. Yəni ki, göylərdən asılıb qalıb. Bütün yer üzünü, gəzsən, həmin cümlələr qarşına çıxmayacaq. Amma roman da var, oxuya-oxuya görürsən ki, həə, bu başqa məsələ. İndi oxuduğum cümlə elə bayaq mənə “salam verirdi”. Təbii ki, dili-dilçəyi ilə yox. Özünün əks olunduğu hadisə və situasiya ilə…