BAŞ YAZI

ADİL AYDIN NƏHMƏTLİ
Bakı şəhəri, 9-cu sinif şagirdi

GİLAS AĞACI
(yaxud
AĞACIMIN VƏ AĞLIMIN MEYVƏSİ…)

Onda mən hələ xeyli balaca idim. Balaca olsam da, deməsi yekə çıxmasın, üfüqüm geniş idi və bu üfüqügenişlik məni bütün uşaqlığım, kobudluğum, yonulmamışlığımla, incəliyim, yetişmə-məzliyimlə… fərqli qılırdı… Bax,o illərdə biz miyana bir həyətdə, miyana həyat yaşayırdıq.
Açı¬ğı, həyət-bacamız da o qədər geniş olmayıb… lakin həyətimizdə qonşulardan heç kimdə olmayan gilas ağacı var idi. Şəhər məhləsiydi, camaat meyvə-tərəvəzi bazar-dükandan alırdı. Biz isə təbii şəkildə bu ağacdan, üumən öz həyət-bacamızdan faydalanmağa çalışırdıq.

Hayal RZA

Çay bardağına
dikilmiş
yorğun bakışlarım…
Özgür degilim
inan
bana bir yudum
duman lazım şu an…

İntiqam YAŞAR

Sən darıxdığın qədər
             Vaqif Səmədoğlunun xatirəsinə

Bir az daha ucaldın,
Yer üzündən Göy üzünə…
Kimlərin izinə düşmüşdün,
kim bilir kimlər düşəcək izinə.

Cavid QƏDİR (ŞÜKÜROV)

Əlli ilin gəlini evdə tək olanda oğlu-qızı arasında pay-püşt etmədiyi, tək-tük qalan ən sevdiyi cehizlik qablarını sildiyi sevgi ilə sən də beynindəki xatirələri siləsən… Bu yaşında yenidən doğulmuş kimi ilk ananı, sonra atanı sevəsən… İlk davan qardaşınla ola, ilk sirrini bacına verəsən. Təzədən başlayasan əlifbaya… Bir də görəsən ki, ən cavan, ən gözəl müəllimənə vurulmusan.

Elmin Nuri

Şair QABİLin oğlu İnkirlə Minkirə necə dərs keçdi?

Roman var ki, həmin romanın cümlələri hələ yer üzünə gəlməyib. Yəni ki, göylərdən asılıb qalıb. Bütün yer üzünü, gəzsən, həmin cümlələr qarşına çıxmayacaq. Amma roman da var, oxuya-oxuya görürsən ki, həə, bu başqa məsələ. İndi oxuduğum cümlə elə bayaq mənə “salam verirdi”. Təbii ki, dili-dilçəyi ilə yox. Özünün əks olunduğu hadisə və situasiya ilə…