“Biz küçələrə su səpməyi yaddan çıxarmışıq, birinin o suyu səpməsi lazım. Artıq küçələr kirli!”
Heydər Əliyev Sarayının səhnəsində bir ifaçının konsertini dinləmişdim bir müddət əvvəl. Adına Əhməd Şəfəq demisdilər. Saray başdan-ayağa doluydu. Ön cərgələrdə onun sevdalıları ayaqüstəydilər.
Bir anlıq düşündüm, niyə bu qədər sevilir bu adam? Nə var ki, bunda? Saçları üzünə tökülən, sığalsız bir adamdı da. Heç müğənni də səhnəyə beləmi çıxar?
Yaşım azdı onda, elə bilirdim dünya mənim gördüyüm kimidir. Bu adam, bu ifaçı o zalı elə bir titrətdi ki, indi də yanımda adı çəkiləndə canımda o titrərtini hiss edirəm. Hələ bir “Yaşa Azərbaycan” oxumağı vardı…
