Anar MƏCİDZADƏ
Bir şirin nəğmə kimi
ürəyindən ötəydim.
Tellərindən qoxlayıb,
əllərindən öpəydim.
Səhərlər Günəş kimi,
gözlərində doğaydım.
Gecələr yağış kimi,
yollarına yağaydım.
Neynəyim, ömür keçir,
upuzun yollar kimi…
Sən yadıma düşürsən,
ən şirin anlar kimi…
Şirin, acı – yaşanan,
ömür adıyla qalar…
Hər gedən yol, hər bir an,
gülüm, səni haraylar.
