Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin Başqanı İntiqam Yaşarın ad gününə…
Bu gün təqvimin ən səssiz, amma ən mənalı səhifəsidir…
Bu gün – bir insanın yox, bir ruhun, bir misranın doğum günüdür.
Bu gün – Sənin günündür, İntiqam!
Sən təkcə bir şair deyilsən – sözün əqidəsisən.
Sən təkcə bir rəhbər deyilsən – dostluğun, sədaqətin, ədəbiyyatın nəfəsisən.
Sən elə dan yerisən ki, işığın sükutdan doğur.
Sən elə bir misrasan ki, oxunduqca yaşanırsan.
“Ruhumda min dənə tikan ağrısı,
Gözümdə itirmək əzabları var.
İçim özü boyda həbsxanadır,
Hələ çəkilməmiş hesablarım var.”
Bu sətirlər Sənin qəlbinin sükutla qışqıran yanğısıdır.
Sən ağrını gizlətmirsən — onu sözə çevirib insanlara paylayırsan.
Hər tikan bir həyat dərsidir, hər ağrı bir öyrənişdir.
Sənin “həbsxanan” Sözün azadlığıdır, Sənin “hesabların” həyatla səmimi dialoqdur.
“Üşüyürəm…
Saçların dəyən çarpayıda…
Üşüyürəm ürəyim ovcumda…
Divarlar boyunca gözlərim yol çəkir
saatlar əvvələ, günlər əvvələ…”
Bu misralarda bir tənhalığın nəfəsi, bir sevgidə itkin qalan istilik var.
Sənin “üşüməyin” soyuqdan deyil, insan istiliyinə həsrətdən doğur.
Sənin üşüyən sözlərin belə oxuyanı isidir, çünki onların içində
ürək döyüntüsü, nəfəs səsi, sevgi var.
“Tikanlı məftillərdən sənə uzanan
əllərimdəki qandan qorxma,
Gözlərinin dərinliklərində
batdıqca günəş oluram…”
Sən bu bənddə sevgini iztirabla birləşdirmisən.
Sevginin içində ağrı, ağrının içində işıq var.
Sən “batdıqca doğulan” adamlardansan.
Ona görə də sənin şeirlərində günəş yanmır – yanaraq doğur.
“İndi mən əvvəlki adam deyiləm,
İndi mən ruhumda sən daşıyıram.
İndi təkcə nəfəs almıram ki, mən,
İndi bilirəm ki mən yaşayıram.”
Bu sətirlər bir etirafdır – sevginin insanı necə dəyişdirdiyinin simvolu.
Sən bu misralarda demək istəyirsən ki, yaşamaq sadəcə nəfəs almaq deyil,
birini ruhunda daşımaqdır.
Sən o ruhu daşıyırsan, həm də elə poetik bir zərifliklə ki,
oxuyan hər kəs öz həyatında bir “Sən” axtarır.
“Ruhumu çarmıxa çəkir nöqtələr,
Nəfəsində gizlənmək varkən,
Uzaqlarda atəşə verirəm xəyallarımı…
Mən günahkaramsa… səni bağışlayıram…”
Bu bənddə Sən bağışlamağın fəlsəfəsini yazmısan.
Sənin üçün sevgi – günah deyil, günahın belə müqəddəsləşdiyi duyğudur.
Sən bağışlayırsan, çünki ağrının sonu intiqam deyil, rahatsızlıq içində bir sükunətdir.
Sən o sükunəti sözünlə qurursan, misranla yaşadırsan.
Sən mənim üçün sadəcə bir dost, bir şair yoldaş deyilsən.
Sən həm də sözün şərəfini qoruyan bir ürəksən.
Sənin yazdıqlarında həm Turan nəfəsi var, həm də Azərbaycan duyğusu.
Sənin qələmin sanki həm Qobustanın qayalarından,
həm də bir aşiqin sinəsindən yazır.
Sənin şeirlərində sükut danışır, göz yaşları musiqiyə çevrilir.
Sən həm ağrını, həm sevgini, həm Vətəni – bir ruhda yaşadırsan.
Sən poeziyanın sakit fırtınasısan, sükutun ən səsli izahısan.
Bu gün Sənin ad günündür, İntiqam!
Bu gün – sözün doğum günüdür!
Qoy bu gün ürəyinə işıq, qəlbinə rahatlıq, sözünə yeni nəfəs gətirsin.
Qoy Tanrı Sənə daha çox “günəş olmaq” gücü versin –
hər dəfə yandıqca bir az da parlaq doğasan.
Mən Səninlə dost olmağı, eyni cığırda – söz yolunda addımlamağı
özüm üçün bir xoşbəxtlik sayıram.
Çünki Sənin kimi dostlar az doğulur, az yazır, amma çox yaşayır.
Qoy bu ömür yolunda heç vaxt sönməyəsən,
heç vaxt üşüməyəsən,
heç vaxt sözsüz qalmayasan.
Ad günün mübarək, İntiqam!
Bu gün sözün doğduğu gün kimi yadda qalacaq.
Hörmətlə: Vüsal Ağa
03 Oktyabr 2025 / Sumqayıt
