Özümdən yol almışam, özümə yol gedirəm

Akif SƏMƏD *** A bəxtəvər, elə bilmə Yadam mən Akif Səmədə. Dərd ha deyil, düşmür çiçək Badamdan Akif Səmədə. Anam məni daş doğmadı, Gözlərində yaş doğmadı. Ağac yaxın, daş doğmadı Adamdan Akif Davamı »»»

İlahi, neyləsən, sən mənə eylə – Eldar Baxışın şeirləri

Sərçə balası İlahi, mənə yox, mən istəmirəm, İlahi, yazığın gəlsin bu qıza. Elə eləmə ki, oğlanlar, qızlar, Kişilər, arvadlar gülsün bu qıza. Elə eləmə ki, vüsal yerinə Göz yaşı danışsın, qəhər danışsın. Davamı »»»

Özbəkistan duyğuları – İbrahim İlyaslının yeni şeiri

ÖZBƏKİSTAN DUYĞULARI Hələ olmamışam Özbəkistanda, Görməmişəm ulu Səmərqəndi. Məni Buxaraya dartır ürəyim,- Bağrımın başına çəkir Daşkəndi. Bir səs; “Harda qaldın, durma, gəl” deyir, Bilmirəm kimim var mənim o yerdə. Hər dəfə önümdə Davamı »»»

Mən özüm-özümdən yıxıldım, Ana – Fərqanə Mehdiyeva

TƏNDİR Keçib boğazımız gəlib kəndirə, Dərdimiz bəllidir, dərman tapılmır. Evin dalındakı qərib təndirə, Gör neçə zamandır çörək yapılmır Bu uzun-uzadı ömür yolunda, Anamla qoşaca çalışıb təndir. Ələ düşməyəndə kibrit əvəzi Anamın içindən Davamı »»»

Şeirim mənə bənzəyir – Coşqun Qarabulud

MƏNƏ BURAX Çıxart vəsiqəndən ünvanını, məkanını, soyadın, adın nə varsa, sənə aid olanları- hamısını kənara qoy. Yalnız baxışların qalsın, bir də sən. Gerisini mənə burax. *** Bu yaşdan sonra sən gəl dedin. Davamı »»»

Xasiyyət Rüstəmin şeirləri

Bizim Yazı Özbəkistanın nüfuzlu “Kitab Dünyası” qəzetinin baş redaktoru, şair-tərcüməçi Xasiyyət Rüstəmin şeirlərini təqdim edir: *** Ay zəmiyçün darıxan gecə Yer üzünə sığmadı qadın. Bir az qorxar günahdan gecə – Qorxar, bəlkə, Davamı »»»

Hardasan dünyanın halal Adamı

Bizim Yazı tanınmış şair İbrahim İlyaslının şeirlərini təqdim edir: Necəsən? Mənim səndən uzaqlarda Yamandı halım, necəsən? Özgəsinə qismət olan Cahı-cəlalım, necəsən? Yalana döndü gerçəyim, Ay gözəlim, ay göyçəyim. Çəmənim, çölüm, çiçəyim, Pətəyim, Davamı »»»

QAZAX, QIRĞIZ, ÖZBƏK, TATAR… dostlarımdan gələn zənglər

Bugünlərdə türk ölkə və topluluqlarından çoxsaylı zənglər almaqdayam. – Özünün türk dünyası ünvanlı çalışmaları ilə seçilən, Turan sevdasını ruhuna, özkeçmişinə hopdurmuş Azər-baycanlı aydın¬lardan kimlərin yenidən Millət vəkili mandatı qazanması türk dünyası aşiqlərinin Davamı »»»

“JAÑA QAZAQ POEZİASYNYN ANTOLOGİASY” – “YENİ QAZAX ŞEİRİ ANTOLOGİYASI”

Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin (DGTYB) yeni nəşri gün üzü görüb. Qardaş Qazaxıstanın 57 yeni nəsil şairinin şeirləri toplanmış, “YENİ QAZAX ŞEİRİ ANTOLOGİYASI” adlanan (“Elm və Təhsil” Nəşriyyatında çıxan) 280 səhifəlik nəşrin Davamı »»»

19 çağdaş rus şairinin şeiri Azərbaycan dilinə çevrilərək kitablaşdırılıb

FƏZANIN CAZİBƏSİ Çağdaş Quzey Arxangelsk poeziyası antologiyası Bakıda gün üzü gördü Rus mədəniyyətinin günəşi, çağdaş rus dilinin əsasını qoymuş (dünya səviyyəli birinci rus alimi, ensiklopedist… şair…) Mixail Vasilyeviç Lomonosovun doğulduğu vilayətin 19 şairinin Davamı »»»

Üstâda Mersiye – Taner Güçlütürk

Ramazan gününde terk-i diyar eylemek güzeldir üstâd
Güzeldir bir yörük oyasına eser düşerek gitmek
Ihlamurlar altında Necati ve Fahri beklerken seni
Güzeldir şimdi Üsküp’te bir Rumeli Türküsüyle uğurlanmak.

Ölmek güzeldir üstad, güzeldir ölmek oruç kokusuyla ağızlarda
Geriye
Sultan Murad Türbesi’ne çektirilmiş bir fotoğraf bıraktıysan yadigâr
Bir ömre değerdir şimdi Kosova ovasına yakışan.

Yörük köylerinde Türkçe düşer iftar sofralarına
Ve bir gelin iki kelime senden takar çeyiz oyalarına
Efe duruşunda şimdi yörük delikanlıları aziz hatırana
Ve Selanik’ten sarı saçlı bir oğlan koşar durur ebediyete varışına,
Kumrovecli bir çocuğun yeniden Türkçe nidâsısın düşüncelerine tercüman
Gökyüzünden yer yüzüne inen bütün yıldızları Turan’ındır her anın
Yedi yüz yılın tarihi gül serer ebediyete yol alışına bu akşam bir canın.

Ramazan gününde terk-i diyar eylemek güzeldir üstâd
Terk-i diyar eylerken peşinden kelâm düşen birilerini geriye bırakmak nicedir
Şiirlerin artık yanlız değil, onlar al beyaz çocukların yanaklarındadır
Yıkılsa da Radoviş’te Rumeli’nin bir temel taşı
Kızıl kına rengisin artık sen anaların avuçlarında yerine konmaz izin
Tutsun göçtü koca Balkan yörüğün yasını Melami dervişleri çilede susun
İlahi zikreylesin peşinden romanını bitirdi İlhami Emin bugün.

Velhasıl bir bahar akşamı terk-i diyar eylemek güzeldir üstâd, zemzemi
Yeşiller tazeyse, açmışsa arguvanlar, yaprağa yeniden durduysa Gülçınar neferi
Git!
Bizim buralarda çirkeflere rağmen hâlâ biraz umudumuz var
Hep varsın, Fatihan’ın aziz hatırası var, içinden akan Manastır türküleri yankılansın
Demedim mi sana üstâd, demedim mi kalktı bak sana bütün sınırları şu an kâinatın
Elinde soğan görmez misin seni bekler şimdi o güzel yakışıklı oğlanın
Koş üstâd koş ölmek güzeldir baharda her an
Savaşacağız biz merak etme son yörük olarak kalsak da.

Kocacık’ta o ev bizimdir, Aliş’indir, kaşları kare, kırmızı gülünde alı var
Ohrid’ten, Kalkandelen’den çınarlar Prizren çınarına dal sarar
Hâlâ biraz umut var, git dönmeden geri, bizde Ali Rıza şiarı var
Sen bir desensin artık sarı, pembe, kırmızı fistanlarda yaşayan
Mavi gözlü çocuklar emanetimiz, bozkurtun mavi gözlerine durma yelken aç
Ramazan’da oruçlu ölmek bize de olsun senden nâsip yadigâr.

Üsküp Radyosu dursun hüzzam makamına, Tefeyyüz yaksın ışığını daima
Merkez Jupa indirsin bayrağını bugün yasımız var
Yasımız var Manastırın kızları gülmeyin, çalmayın durun
Çeşmelerini akıtın Yaşar Paşa’nın serintletsin kanayan divanlarını Rum’un
Kalksın kazlar Gostivar’ından Şar’ından İlhami’yi uğurluyoruz bugün
Sen bir Prizren ağıdısın artık zambaklardan damlayan o mukîm hüznün.

Çıkmış uğurluyor yörük atları, şahlanır durur
Şahlanın atlar şahlanın bir devri daha kapanıyor o kalenin surun
Bu nice yaprak dökümüdür baharda durmaz düşer yarrâbi Rum’un!?
Ramazan’sa, baharsa, gitmek hiç bu kadar Hüdavendigâr olmadı bugün.

Dr. Taner Güçlütürk, 29 Nisan 2020, Çarşamba
“Terki diyar eyleyen İlhami Emin’in aziz hatırasına ithafen…”

Oxunma sayı: 147

İlahi, neyləsən, sən mənə eylə – Eldar Baxışın şeirləri

Sərçə balası

İlahi, mənə yox, mən istəmirəm,
İlahi, yazığın gəlsin bu qıza.
Elə eləmə ki,
oğlanlar, qızlar,
Kişilər, arvadlar gülsün bu qıza.

Elə eləmə ki,
vüsal yerinə
Göz yaşı danışsın, qəhər danışsın.
Bir qızdan bir bölük adam danışsın,
Bir qızdan bir böyük şəhər danışsın.

Elə eləmə ki, bu qız bu eldə,
Dilə-dişə düşsün məndən ötəri…
Sərçə balasıdı bu qız bu saat,
Boynunu uzadıb dəndən ötəri.

Bu qızın
bu saat məndən umduğu,
Məndən istədiyi dən məndə yoxdu.
Bu qız ay istəyir, ay yoxdu məndə,
Bu qız gün istəyir gün məndə yoxdu.

Sevgi yoxdu məndə sevəm bu qızı,
Elə axan suyu belə döndərim.
Çevirəm özümü kəpənəyə mən,
Bu qızı çiçəyə, gülə döndərim.

Səndən çiçək olmaz, səndən gül olmaz,
Məndən də kəpənək, sərçə balası.
Durduğumuz yerdə biz niyə duraq,
Biz niyə tərpənək, sərçə balası?

Lap belə tərpəndik, lap belə getdik,
Sən deyən, mən deyən olası deyil.
Sərçə balasısan sən bu dünyada,
Şair ki, kəpənək balası deyil.

Kəpənək olmuşam dünyada bir vaxt,
Qanadım da olub bilmək istəsən.
İstəyim də olub özümə görə,
İnadım da olub, bilmək istəsən.

O qanad,
o inad,
o istək hanı,-
O qanad,
o inad,
o istək öldü.
Bircə gün çəkmədi gəlib-getməyi,
Kəpənək doğuldu, kəpənək öldü.

Ağca pambıq kimi,
ağca yun kimi,
Diddilər, diddilər o kəpənəyi.
Daraşıb qanadlı, əlli-ayaqlı,
Yedilər, yedilər o kəpənəyi.

Hanı o kəpənək, hanı o sevgi?-
Yaşamır, yaşamır, sərçə balası.
Bu ağ kəpənəklər o kəpənəyə,
Oxşamır, oxşamır, sərçə balası.

…Sən ey yeri, göyü yaradan kişi,
Uzaq görünürmü ordan yer sənə?!
Bu qıza bu boyda sevgi vermisən,
Mənə də bir azca sevgi versənə.

Səni də düşəsən mənim günümə,
Sənin göyün olsun,
quşun olmasın.
İlahi, neyləsən, sən mənə eylə,
İlahi, bu qızla işin olmasın…

Gecənin bir aləmi

Sonra nə oldusa, yadıma gəlmir,
Onu bilirəm ki, qanım qaynadı.
Onu bilirəm ki, ruhum oynadı,
Sonra nə oldusa, yadıma gəlmir.

Tez durub geyindim, çıxdım küçəyə,
Küçə sizə sarı çəkirdi məni.
Ulduz sizə sarı, ay sizə sarı,
Gecə sizə sarı çəkirdi məni.

Gecədən, ulduzdan, aydan da betər,
Ürək sizə sarı çəkirdi məni.
Fələyə nə deyim, tutub qolumdan,
Fələk sizə sarı çəkirdi məni.

Küçənin, gecənin, ulduzun, ayın,
Ürəyin sözündən çıxa bilmədim.
Tanrının sözündən çıxa bilmədim,
Fələyin sözündən çıxa bilmədim.

Alnıma toxundum, gördüm tərləyib;
Dodağıma baxdım, uçuqdu gördüm.
Bütün darvazalar gördüm bağlıdı,
Sizin darvazanız açıqdı gördüm.

Keçdim darvazadan, çıxdım həyətə,
Arzu, istək məni yaxalamışdı.
Ulduz oyaq idi, ay oyaq idi,
Tanrı oyaq idi göyün üzündə…
Qapınızın zəngi yuxulamışdı.

Qapını oyatdım, zəngi oyatdım,
Oyatdım yuxudan zəngin səsini.
Daha düşünmədim, fikirləşmədim
İşin avandını, işin tərsini.

İş belə oldu ki, zəngin harayı,
Yuxudan yarımçıq qaldırdı səni.
Durna qatarında uçub gedirdin,
Durna qatarından saldırdı səni.

Sən oyanan kimi, sən duran kimi,
Əllərin oyanıb qalxdı yuxudan.
Yastığın üstünə sərilib qalan,
Tellərin oyanıb qalxdı yuxudan.

Çiyinlər oyandı -pambıq çiyinlər;
Addımlar oyandı- kövrək addımlar.
Nə gözəl olurmuş, Allah, yuxudan
Yarımçıq duranda gözəl qadınlar.

Həmişəki kimi “eşş” eləmədin,
Bir sözü çevirib beş eləmədin,
Sağını-solunu eşələmədin,
Yüyürdün qapıya, çatdın qapıya.

Uzandı işığa süd barmaqların,
Evin süd işığı alışdı, yandı.
Sonra nə oldusa, yadıma gəlmir,
Sonra vaxt dayandı, zaman dayandı.

Sonra söndü evin süd işıqları,
Elə bil əridi, çürüdü, getdi.
Ulduzun yanına, ayın yanına,
Tanrının yanına yeridi getdi.

O süd işığından nə qaldı bizə?
Ağ yastıq, ağ döşək, ağ yorğanüzü.
Sənin baxışının odu, alovu,
Mənim baxışımın çınqısı, közü.

Od-oda qarışdı, alov-alova,
Köz-közə qarışdı, çınqı-çınqıya.
Əl ələ qarışdı, barmaq barmağa,
Dil dilə qarışdı, yanğı yanğıya.

Sən mənə dedin ki, lap elə belə?
Mən sənə dedim ki, lap elə belə.
Bu mənim telimdi, bu sənin telin.
Axtara bilirsən, tapa bilirsən,
Axtar elə-belə, tap elə-belə.

Gecə çırpınırdı, gecə əsirdi,
Gecə titrəyirdi, nə titrəyirdi,
Sinəmiz gecəni: -bu xoş keçəni
Bir daş ütü kimi ütüləyirdi.

Gecənin sümüyü sürmə olmuşdu,
Dişinə dəyirdi dişi gecənin.
Bütün qitələri bölüşdürmüşdük,
Biri bizim idi, beşi gecənin.

Sonra nə oldusa, yadıma gəlmir,
Onu bilirəm ki, səhər açıldı.
Onu bilirəm ki, əlim səyridi,
Açıq pəncərədə baxdım səmaya
Tanrı bizə baxıb gülümsəyirdi…

Nəsə çatmır, çatmır bu yer üzündə

Elə şəhər var ki, küləyi çatmır,
Elə nəğmə var ki, ürəyi çatmır,
Elə xəstə var ki, xörəyi çatmır,
Elə urva var ki, ələyi çatmır,
Elə körpə var ki, bələyi çatmır,
Nəsə çatmır, çatmır, bu yer üzündə.

Dərəsi olan var, düzə həsrətdi,
Meşəsi olan var, izə həsrətdi.
Kötüyü olan var, közə həsrətdi,
İpəyi olan var, bezə həsrətdi,
Qulağı olan var, sözə həsrətdi.

Lap belə hər şeyi bol eləsək də,
Zəhəri döndərib bal eləsək də,
Kolpanı böyüdüb kol eləsək də,
Yamacı dəyişib yal eləsək də,
Günəşə, ulduza yol eləsək də,
Nəsə çatmır, çatmır, bu yer üzündə.

Hər yerə günəşin işığı çatmır,
Hamıya zəminin başağı çatmır.
Aşıq istəyinin aşığı çatmır.
Qaşov istəyənin qaşovu çatmır.
Livanda Fələstin qaçqınlarının
Çörəyi, bıçağı, qaşığı çatmır.

Bir günün içində, ayın içində,
Ölən görmürükmü sağ adamları,
Aran adamları dağ istəyirlər,
Aran istəyirlər dağ adamları.

Hərdən olan yerdən, olmayan yerdən
Könlümüz nəsə bir pay arzulayır.
Yayda ürəyimiz qışa can atır.
Qışda ürəyimiz yay arzulayır.

Arzunun özü də uzaq mənzildi,
Sən gedib çatırsan, ayrısı çatmır.
Arısı bol yerin çiçəyi çatmır,
Çiçəyi bol yerin arısı çatmır.

Çatmır dəsmalımız, çatmır neyləyək
Açıq yaramızı bağlamaq üçün.
Çatmır göz yaşımız, çatmır, neyləyək,
Bütün ölüləri ağlamaq üçün.

Çatmır ümidimiz, çatmır əlimiz,
Çatmır yerin, göyün hər tərəfinə.
Ümid neyləsin ki, ürək ürəkdi
Sığınıb sinənin bir tərəfinə.

Sözün tutanı var, tutmayanı var, –
Tutmayan hansıdı, tutan hansıdı?
Gözün yatanı var, yatmayanı var, –
Yatmayan hansıdı, yatan hansıdı?
Nəsə çatmır, çatmır bu yer üzündə, –
Çatmayan hansıdı, çatan hansıdı?

Ulduz bölünməyib, Ay bölünməyib,
Günəş bölünməyib, bölünmür yenə.
Nə çatır, nə çatmır hardan biləsən?
Heç vaxt bilinməyib, bilinmir yenə…

…Bir usta əl gərək, usta dil gərək,
Sınıq könülləri tikə, yamaya.
Nəsə çatmır, çatmır bu yer üzündə,
Ölüm-itim çatır ancaq hamıya.

Məhəmməd Hadiyə

1

Qərib nar əkər, nar əkər,
Narı nar olmaz, nar olmaz.
Qərib deyər: qərib qızdan
Mənə yar olmaz – yar olmaz:

Sünbülü qıçada qalar,
Buğdası puçada qalar,
Alması taxçada qalar,
qalar, saralmaz-saralmaz.

Kim qəribə arxa çıxar,
Qərib birdən yoxa çıxar,
Dərd əlindən dağa çıxar,
dağda qar olmaz – qar olmaz

2

Tək dedilər – təklədilər,
qanına yeriklədilər.
sonra da dərdini alıb
dağa-daşa yüklədilər,
çəkə bilmədi-bilmədi.

Əsim-əsimcə əsdilər,
öldürməyə tələsdilər,
günün günorta çağında
ağacı elə kəsdilər, –
kölgə bilmədi-bilmədi.

Xallandı gül – butasında.
nər qarnında -qartasında.
bir şairi öldürdülər
bir ölkənin ortasında, –
ölkə bilmədi-bilmədi.

 

* * *
Sevgi bitmir, istək bitmir,
neynirəm, bu şoran yeri…
Mənim könlüm dağ yeridir,
sənin könlün aran yeri…

Toxum ver, əkə bilirəm,
ağrı ver, çəkə bilirəm;
Özümə qiblə bilirəm,
sən o yatıb-duran yeri.

Sənin o evin-eşiyin,
sənin o itin-pişiyin,
Sənin o yorğan-döşəyin,
Dünyanın qurtaran yeri…

Yoxdu

Qaçıb bu dünyanın tamı,
Ha gəzirəm o tam yoxdu.
Məni çəkir ayağımdan,
Qolumdan bir tutan yoxdu.

Mən həm yayam, mən həm qışam,
Mən həm çöləm, mən həm xışam,
Bir parça dəmirəm, daşam,
Mənim anam, atam yoxdu.

Bu sayda adam içində,
Bu soyda adam içində
Bu boyda adam içində,
Dərd deməyə adam yoxdu

Tural Adışirinin təqdimatında

Oxunma sayı: 426

Məzar pıçıltısı – Aygün YAŞAR

Sənsiz necə halda olduğumu sözə də çevirmək olmur. Boğazımda qəhər kimisən. Ürəyimdən asılmış daş kimisən.

Gözümdən süzülə bilməyib donub qalan sonuncu yaş damlası kimi… Yalnız ağ-qara rənglər var artıq. İçimdəki sükutumu kimsənin eşitmədiyini istəmədiyim haldayam sənsiz. Göz yaşlarımın istisi ürəyimin yeganə istiliyidir…

Hamını əvəz edirdin mənə bir zamanlar. Həyatımdakı adamlar iki yerə ayrılmışdı: SƏN və başqaları. İndi yalnız başqaları var. Sən yoxsan… Niyə? Axı mən sağ ikən niyə ölü kimi yaşamağa məhkum olundum. Həyatımı məhkumluqlar içində qoyub getdin… Yaşamağa məhkumluq, danışmağa məhkumluq, hər səhər oyanmağa məhkumluq, gülməyə, ağlamağa məhkumluq, başqalarının yanında qalmağa məhkumluq, dünyada ömür sürməyə məhkumluq…

Mən də sənin kimi itkin oldum… İtdim, yox oldum, öz həyatımda. Dünyada ən ağır itki özünü itirmək deyilmi?! Hanı özüm?! Sən mənim özüm idin. Özüm sən idi. İstəmirəm xəyallarınla, qəmli mahnılarla, qəmli şeirlərlə ovunmağa çalışmaqla keçirəm ömrümü. Sadəcə başımı çiyninə qoyub gözlərimi bu dünyaya yummaq istərdim həmişəlik. Axı yalnız bu məni xoşbəxt edərdi. Hər şeyi unudan yaddaşım təkcə səni unutmur, üzünün, əllərinin, gözlərinin ən kiçik cizgilərini, ətrini, səsinin ahəngini, hər telinin şəklini çəkib göz yaddaşım elə bil. Havam, suyum, hər şeyim idin.

Hər kəsim idin, hər kəsim. İndi necə barışım yoxluğunla?! Sözsüz duyardın məni, sükutumla söhbət edərdin. Məni məndən daha aydın duyardın. Bircə baxışımdan oxuduğun ən mübhəm fikirlərimi sözbəsöz dilindən eşitmək möcüzə idi. Sən mənə özümü dünyanın ən bəxtəvər İNSANı, DOSTu, QADINı…hiss etdirirdin. Dünyanın ən ağıllı, həmişə hər şeydə haqlı, ideal insanı idim sənin gözündə. Özümü MƏLƏK KİMİ MƏSUM hiss edirdim səninlə. Məni hər kəsdən çox sevərdin. Sevmək nə ki?! Bircə kərə də olsa “Sevirəm” demədin… Bu sözü deyərkən belə münasibətimizə kölgə düşəcəyindən qorxduğun MÖHTƏŞƏMLİKLƏ, hər kəsdən, hətta məndən də gizlətməyə çalışdığın ACİZLİKLƏ sevirdin məni. “Sevirəm”ini hər dəfə adımı çağıranda eşidərdim. “Sevirəm”ini saçlarımdakı sığalından, nəvazişlə toxunuşundan eşidərdim. “Sevirəm”ini hər dəfə qucaqlaşanda ətrimi içinə çəkdiyindən duyardım. O anlarda cismimlə ruhumun sənlə necə tamamlandığını açıq-aydın hiss edərdim, YARIm mənim. Yarım qaldım sənsiz.

Yarımçıq bədənlə, şikəst qollarla, qanayan barmaqlarla, kor olmuş gözlərlə yaşamaqdır sənsizlik. Paramparçayam – yanaqlarımdakı, dodaqlarımdakı barmaq izlərin yara kimi göynəyir… Ruhum cismimə sığmır sənsiz. Birgə keçdiyimiz küçələr , birgə əyləşdiyimiz skamyalar, birgə yaşadığımız şəhər boyda göz dağı qoyub getdin. Birgə yaşadığımız EV – bu dünyadakı məzarımdır səndən sonra; Evimizin divarlarındakı, əşyalarındakı izlərində həsrətlə səni aramaq ən mənalı işim olub səndən sonra. Vidalaşdığımız gün məni qolumdan tutub güzgümüzün önünə çəkməyin də, ikimizin yanaşı görüntümüzü göz yaddaşıma həkk etdirmək istəyin idi yəqin ki…

O anda Güzgüdən baxan iki cüt bəxtəvər, gülən gözləri, boyumuzu bərabərləşdirmək üçün dabanlarımı qaldırıb barmaqlarımın ucunda durmaq cəhdimə gülən Səni…o gülüşünü necə unutmaq olar ki?!

Köynəyini bəzən geyinirəm, içində itdiyim kimi səndə gizlənmək , səndə yox olmaq istəyirəm. Qoxun itməsin deyə son dəfə soyunub qoyduğun köynəyini də yumadım, cənnət ətirlim. Amma heç nə sənsizliyin acısını azaltmır. Heç nə, heç kim ovutmur məni. Təsəlli verməyə çalışanlar, haqqında xoş sözlər deyənlər, igidliyindən, cəsurluğundan danışanlar, qürur yaşatdıqların çoxdur. Amma mən ovunmaq istəmirəm, səninlə qürur duymaq da istəmirəm, səninlə fəxr etmək də istəmirəm.

Sadəcə Səni istəyirəm… Səni…İTKİN ƏSGƏRim… Hər naməlum əsgər məzarı başında olanda “bəlkə də, orada uyuyan elə sənsən” düşünürəm…Əsgərim…Səndən nə fərqim var ki, elə mən də kimsəsiz, səndən başqa heç kimin bələd olmadığı bir tənha məzaram. Sənin kimi mən də ilim-ilim itmişəm buralarda – sənin məndən də çox sevdiyin VƏTƏNDƏ…

Aygün YAŞAR

Oxunma sayı: 164

Özbəkistan duyğuları – İbrahim İlyaslının yeni şeiri

ÖZBƏKİSTAN DUYĞULARI

Hələ olmamışam Özbəkistanda,
Görməmişəm ulu Səmərqəndi.
Məni Buxaraya dartır ürəyim,-
Bağrımın başına çəkir Daşkəndi.

Bir səs; “Harda qaldın, durma, gəl” deyir,
Bilmirəm kimim var mənim o yerdə.
Hər dəfə önümdə açılan kimi,
Xarəzmi gəzirəm xəritələrdə.

Alpamış dastanı dinir köksümdə,
Yenə qan yaddaşım yetir dadıma.
Bilgə Kaganımı xatırlayarkən,
Xivə də, Xaqan da düşür yadıma.

Gah sirli Sırdərya hopur ruhuma,
Gah da Amudərya axır içimdən.
Qızılqum səhrası Uçquduquyla
Uzaq keçmişlərə baxır içimdən.

Bəzən Surxandərya deyib dururam,
Bəzən Kaşqadərya durur önümdə.
Bir də görürsən ki, yal-yamacıyla
Fərqanə vadisi keçir könlümdən.

Torpağında nə sir, nə sehir varsa,
Məni ovsunlayır sanki Əndican.
Gözümün önünə gülüstanıyla,
Hərdən Kokand gəlir, hərdən Namanqan.

Xəyalın sərhədi olmaz,- deyirlər,
Dünya bir yanadı, Turan bir yana!
Bir də görürsən ki, Aral gölündən
Ruhum pərvazlandı Həzrət Sultana.

Qədim Türk tayfası, ağır eldilər,
Bizim Borçalıda Qarapapaqlar.
Adı tutulunca anıram həmən,-
Bizə də doğmadı Qaraqalpaqlar.

Özüm də bilmirəm heç necə oldu,
Başlayıb bitirdim bu səyahəti…
Bir onu duydum ki, hər addım başı,
NƏVAİ ruhudur yol göstərənim.

27 May 2020.

 

***
Ҳали бўлмаганман Ўзбекистонда,
Кўрмаганман улуғ Самарқандни ҳам.
Юрагим тортади Бухоро сари,
Бир чорлов келади Тошкент томондан.

Бир овоз: «Қайдасан, тезроқ кел!» дейди,
Билмайман, кимим бор ахир у ерда.
Ўнгимда жонланиб минор, қалъалар,
Хоразмни кездим хариталарда.

Тилимда Гўрўғли, Алпомиш номи,
Яна хотиралар кўнмас додимга.
Билга Хоқонимни эслаганим он,
Хива ҳам, хоқон ҳам тушар ёдимга.

Гоҳ жўшқин Сирдарё руҳим ичрадир,
Гоҳо Амударё оқар ичимдан.
Қизилқум саҳроси, Учқудуғи-ла,
Олис ўтмишларга боқар ичимдан.

Баъзан Сурхондарё кўринар, баъзан
Қашқадарё турар кўзим ўнгида.
Бир қарасам гулгун боғлари билан,
Фарғона тарафлар гуллар кўнглимда.

Тупроғингда не сир, не сеҳр бордир,
Мени чорлаяпсан мудом, Андижон.
Истагини ёриб қувончларимнинг,
Нигоҳимда унар Наманган, Қўқон.

Хаёлнинг сарҳади йўқ дерлар, биз-чун
Дунё бир тарафдир, Турон бир тараф.
Бир қарасам ахир Орол кўлидан
Руҳим учар Ҳазрат Султонга қараб.

Қадим Туркийлардир – жони, қони бир,
Бизда ҳам бор билинг, қора қалпоқлар.
Исми айтилмасдан сезаман доим –
Туғишган оғамиз Қорақалпоқлар…

Ўзим ҳам билмайман қанча бўлганин,
Саёҳат… эсласам айланар бошим.
Ватанни кезаман, шеър айтиб масрур,
Навоий руҳидир мангу йўлбошчим…

Özbəkcəyə uyğunlaşdırdı: Rəhmət Babacan

Oxunma sayı: 330